Reblogged from Taboo's iHause:

წესი 1: დავცინოთ სხვა ბიბლიოფილების ბიბლიოგემოვნებას, რადგან ჩვენ უფრო მაგარ წიგნებს ვკითხულობთ. ჩვენ "ულისე" წაგვიკითხავს (ნუ, თუ არ წაგვიკითხავს, არც ესაა პრობლემა – ვიკიპედიაში გადავიკითხოთ სტატია და წიგნიც ერთხელ გადავშალოთ – რამდენი გვერდისგან შედგება და რამხელა სქოლიო ახლავს, რომ ვიცოდეთ) – ხოდა ეს უფლებას გვაძლევს, სხვა ბიბლიოფილებს (ისე, ეს სახელიც ზედმეტია მათთვის – მათ ხომ "ულისე" არ წაუკითხავთ) ზემოდან ვუყუროთ.

წესი 2: აგდებულად ვესაუბროთ წიგნების მაღაზიებს. აი, თუნდაც „წიგნები ბათუმში“-ს მესვეურებს პირდაპირ ვუთხრათ, რომ დახლზე მხოლოდ ხარა-ხურა ექნებათ (მერე, რა, რომ იქ არ ვყოფილვართ და არ გვინახავს. ხომ ისედაც ვიცით, რომ ასეა!). თუ სათანადოდ გვიპასუხეს, საუბარი სხვა თემაზე გადავუტანოთ და აგდებული ტონი არ შევარბილოთ.

წესი 3: აბუჩად ავიგდოთ ქართული თარგმანები – ჩვენ ყველა წიგნს მხოლოდ ორიგინალში ვკითხულობთ. იქვე აბუჩად ავიგდოთ ყველა მკითხველი, რომელიც ქართულ თარგმანს კითხულობს, რადგან ქართული თარგმანი აპრიორი არ ვარგა; ხოლო ქართულ თარგმანს კითხულობს მხოლოდ ის, ვინც უცხო ენას არ ფლობს, ანუ ჩვენ მათზე მაგარი ტიპები ვართ.

წესი 4: უარვყოთ ყველა პოპულარული მწერალი, რადგან ეს პირდაპირ ეწინააღმდეგება პირველ წესს: თუ იგივე წიგნები ვიკითხეთ, რასაც ყველა კითხულობს, მათ გემოვნებაზე მაღლა როგორღა დავდგებით?! აპრიორი უნდა გამოვრიცხოთ, რომ კარგ მწერალს შეიძლება ბევრი მკითხველი ჰყავდეს და დავუშვათ მხოლოდ ის, რომ „მასა“ კითხულობს დაბალი დონის წიგნებს. ამ მხრივ ერთ ქვაბში ჩავუშვათ კოელიო, დოჩანაშვილი, მარკესი, ლარსონი, შმიტი, ჭილაძე, როულინგი, კოლინზი და დიუმაც კი. გამონაკლისია დოსტოევსკი, რომელსაც მხოლოდ ორიგინალში ვკითხულობთ.

რულინგზე გამახსენდა წესი 5: ფენტეზი ჩვენს გემოვნებაზე დაბლა დგას. მით უმეტეს, წარმოუდგენელია ხარისხიანი ქართული ფენტეზის და ფანტასტიკის არსებობა. თუ ვინმე გვეუბნება, რომ სამამულო ფენტეზის ბაზარზე არსებობენ ხარისხიანი მწერლები, ვპასუხობთ, რომ ეს შეუძლებელია. მერე რა, რომ გვარებიც არ გაგვიგია და იროელთა ქრონიკების გადაშლაზე ხომ საუბარიც ზედმეტია – შეუძლებელია, ქართულმა ფენტეზიმ ივარგოს და აქ წერტილი. ლოგიკა: ჯერ უცხოური ფენტეზი რა არის და მერე ქართული...

წესი 6: მივდივართ მხოლოდ გაკვალული გზით და ვაღიარებთ მხოლოდ აღიარებულ მწერლებს (წაუგებელი პარტია ვითამაშოთ). ახალ მწერლებს არ ვკითხულობთ, რადგან ყველაფერი, რაც დასაწერი იყო, უკვე დაიწერა და ახალს კარგს ვეღარაფერს დაწერენ (იგივე შეგვიძლია ვთქვათ რეჟისორებზეც: ბერგმანის, კუროსავას, ფელინის და ტარკოვსკის შემდეგ გადასაღები აღარაფერი დარჩა, ამიტომ არ ვაღიაროთ სპილბერგი, ზემეკისი, ლარს ფონ ტრიერი, ალმადოვარი, არონოვსკი, კუსტურიცა). ბუნებრივია, იგივე წესი ვრცელდება თანამედროვე ქართველ მწერლებზეც და აკა მორჩილაძის, ტურაშვილის, ბურჭულაძის, გელაშვილის, ბექაურის ხსენებაზე მხოლოდ ქედმაღლურად ვიღიმით.

პ.ს. პოსტის შთაგონების წყაროა ფორუმ.ჯი (წიგნის ფესტივალი 2013 და სხვა თემები), ასევე სხვა ყოფითი მაგალითები.

პ.პ.ს. ჩემი განსაკუთრებული მადლობა მოლის და ლევანს, რომელთა ბიბლიორეკომენდაციებმა ბევრი ლიტერატურულ შედევრს მაზიარა, ხოლო წიგნებისადმი მათმა (ზემოთჩამოთვლილი წესებიდან დიამეტრალურად განსხვავებულმა) დამოკიდებულებამ ჩემი დამოკიდებულებაც შეცვალა :)

ინგმარ ბერგმანი და ლივ ურმანი

“პერსონა”ს გადაღებების დროს მე და ლივს გზნებით შეგვიყვარდა ერთმანეთი და სწორედ ამ გრძნობით დაბრმავებულმა კუნძულზე იმ იმედით ავაშენე სახლი, რომ მე და ლივი იქ ერთად ვიცხოვრებდით, თუმცა მისი სურვილის გათვალისწინება აზრადაც არ მომსვლია. მან რამდენიმე წელი გაატარა კუნძულზე ჩემთან ერთად. ჩვენ ორივენი საკუთარ დემონებს ვებრძოდით შეძლებისდაგვარად. შემდეგ მან “ემიგრანტებში” კრისტინას როლი მიიღო და ცხრა მთას იქით გადაიხვეწა” – ინგმარ ბერგმანი “Laterna Magica”

p.s. ვინც ამ ფილმს მაპოვნინებს ფრიად მადლობელი ვიქნები ლივი & ინგმარი

ნილ კესიდი(დინ მორიარტი) და ჯეკ კერუაკი (სალ პარადისი)

   კერუაკი, ბეროუზი,გინსბერგი ბიტნიკების ფუძემდებლებად ითვლებიან. ეს მოძრაობა ამერიკაში 40იან წლებში ჩამოყალიბდა, ტერმინი Beat Generation პირველად კერუაკმა 1948 წელს გამოიყენა თავისი მეგობრების წრეზე საუბრისას, რომელშიც პოეტები და მწერლები შედიოდნენ.

კერუაკის “გზაზე”, რომელიც სულ ახლახანს თარგმნა და გამოსცა “დიოგენემ” ამ მიმდინარეობის ერთ-ერთი თვალსაჩინო ნიმუშია.

წიგნის შესახებ ძალიან კარგადაა დაწერილი კეჟერაძესთან და მკითხველთან. მე კი მინდა მის ეკანიზაციაზე გითხრათ ორიოდე სიტყვა.

წიგნის გამოცემიდან ძალიან მალე კერუაკი სერიოზულად ფიქრობდა მის ეკრანზე გადატანაზე (წიგნი 1957 წელს გამოიცა). ჯეკი დინ მორიარტის როლის შემსრულებლად მარლონ ბრანდოს მოიაზრებდა, რაზეც 1957 წელს წერილიც კი მისწერა, სადაც დაწვრილებით აღუწერდა თუ როგორ უნდა გადაეღოთ ფილმი, სალ პარადისის, ანუ თავისი თავის, როლის შესრულებას თვითონვე გეგმავდა. ამ გეგმას განხორციელება არ ეწერა, ბრანდოს აღნიშნულ წერილზე არც კი უპასუხია.

1979 წელს წიგნის ეკრანიზების უფლება ფრენსის ფორდ კოპოლამ შეიძინა და მაშინვე შეუდგა სცენარზე მუშაობას. 1995 წელს კოპოლა გეგმავდა შავ-თეთრი ფილმის გადაღებას, რომელსაც პოეტი ალან გინსბერგის ხმა დაედებოდა ფონად (ალან გინსბერგი იგივე კარლო მარქსი წიგნში).

ალან გინსბერგი (კარლო მარქსი) და ჯეკ კერუაკი (სალ პარადისი)

თუმცა ეს ჩანაფიქრიც ვერ განხორციელდა. “ძალიან ბევრს ვეცადე დამეწერა სცენარი. მაგრამ ძალიან რთულია, როცა საქმე ეხება ეპოქას. ეპოქის გადმოცემას ყოველთვის ბევრი ფული სჭირდება” – ამბობდა კოპოლა.

კერუაკის შემოქმედებაზე ტრუმენ კაპოტე ამბობდა:  ეს არ არის წერა, ეს არის ბეჭდვა

რამდენიმე წლით გვიან მან ისევ სცადა პროექტის განახლება, ამჯერად ეტან ჰოუკთან , სალის როლზე და ბრედ პიტთად, დინის როლზე, ერთად. თუმცა ამ პროექტსაც არ ეწერა ასრულება.

მორიგი მცდელობისას  2001 წელს, კოპოლამ დაიქირავა მწერალი რასელ ბენკსი სცენარის დასაწერად, რეჟისორობას ჯოელ შუმახერისთვის გადაბარებას გეგმავდა, ხოლო მთავარ როლებზე ბილი კრუდაპი (სალი) და კოლინ ფარელი (დინი) განიხილებოდნენ. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს ჩანაფიქრი ვერც ამჯერად მოიყვანა სისრულეში ფრენსისმა.

2004 წელს დიდმა რეჟისორმა ნახა ბრაზილიელი რეჟისორის, ვოლტერ სალესის მიერ გადაღებული “მოტოციკლეტისტის დღიურები”ს კინოვერსია, რის შემდეგაც გადაწყვიტა კერუაკის წიგნის ეკრანიზაცია მისთვის მიენდო და არც შემცდარა.

კიდევ ერთი რეალური და ცნობილი პერსონაჟი წიგნიდან – ვილიამ ბეროუზი (old bull lee), ფილმში მის როლს ვიგო მონტერსენი ანსახიერებს, და კერუაკი

სალესი საქმეს ძალიან სერიოზულად მიუდგა დოკუმენტური მასალაც კი გადაიღო იმ “გზაზე”, რომელიც თავის დროზე გაიარა და შემდგომ აღწერა მწერალმა. ესაუბრა ყველა ბიტნიკს, რომელიც იცნობდა კერუაკს ცხოვრებაში. როგორც თვითონ ამბობს, მან ეს გააკეთა რათა უკეთ გაეგო თუ რა გავლენა მოახდინა ჯაზმა და იმ ეპოქამ ბიტნიკების თაობის ფორმირებაზე.

ფილმის ქასთის შერჩევის შემდეგ 2010 წლის აგვიტოში გადაღებები დაიწყო კანადაში, შემდეგ გადაინაცვლა არიზონაში, ლუიზიანაში, კალიფორნიაში, მექსიკაში და ჩილიში. ხოლო მისი პრემიერა შედგა 2012 წელს 23 მაისს კანის კინოფესტივალზე.

ნომინაციები: პალმის რტო (კანის კინოფესტივალი); საუკეთესო რეჟისორი (სიდნეის კინოფესტივალი);

გამარჯვებები: ემი ადამსი – ქალის საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის, ჰოლივუდის კინოფესტივალზე.

ჩემი აზრი თუ გაინტერესებთ ფილმით ისევე ვისიამოვნე, როგორც წიგნით. იშვიათად ხდება,როცა ეკრანიზაცია კარგი გამოდის.

ასე, რომ გირჩევთ წიგნსაც და ფილმსაც.

ადამიანი, რომელმაც დიდი გავლენა იქონია კერუაკზე.

• ბენ აფლეკმა პირველი ოსკარი სცენარისთვის 15 წლის წინ აიღო (ნიჭიერი ვილ ჰანტინგი – მეტ დეიმონთან ერთად დაწერა).
• მას მერე დიდი დრო გავიდა, ბევრ ფილმში ითამაშა (თუმცა, როგორც მსახიობი არაა დიდად ნიჭიერი).
• 2 კარგი ფილმი გადაიღო, ხოლო მესამე ფილმით 3 ოსკარი და  50 სხვადასხვა პრიზი დამსახურებულად მოიპოვა.

წლის საუკეთესო ფილმი “არგო“

ირლანდიური ყველაფერი განსაკუთრებულად მიზიდავს, პირველად საგები, რომ წავიკითხე იქიდან მოყოლებული მაქვს შეგრძნება, რომ წინა ცხოვრებაში ირლანდიელი ვიყავი ნუ GUINESS და U2 თავისთავად, ხოლო ჩემი საყვარელი ცნობილი ირლანდიელი წარმოშობის მსახიობების ჩამონათვალი შორს წაგვიყვანს და ამიტომ აღარ გავაგრძელებ. ფილმი, რომლის მუსიკაც მინდა შემოგთავაზოთ და სადაც დენიელ დეი ლუისი თამაშობს, რეალურ ამბავს ეფუძნება და ძალიან საინტერესოა, თუ არ გინახავთ გირჩევთ უყუროთ.

1970 წელს გადაღებული “ბორსალინო” დიდი ხნის წინ მაქვს ნანახი და არ მოგატყუებთ წესიერად არც მახსოვს, მაგრამ ეს არაჩვეულებრივი მუსიკა დღემდე საპატიო ადგილს იკავებს ჩემს ლისტსში.

ბელმონდო ყოველთვის დელონზე მეტად მესიმპატიურებოდა

“ამელი”ს საუნდტრეკი აბა ვინ არ იცის, თუმცა ის ფაქტი, რომ იან ტიერსენი ცნობილი ფრანგი კომპოზიტორი, მულტიინსტრუმენტალისტი, დირიჟორი –  ნამდვილ ფენომენად ითვლება თანამედროვე მუსიკალურ სამყაროში და ძალიან კარგი ფილმის “Good bye, Lenin!”  საუნდტრეკის ავტორია ნაკლებადაა ცნობილი.

ამ ვიდეოს სანახავად იუთუბზე თუ გადახვალთ სრული ალბომის მოსმენას შეძლებთ.

კომპოზიტორ მაიკლ ნიუმანის სახელი ბევრი ცნობილი ფილმის ტიტრებშია ნახსენები. თუმცა მე მაინც “პიანინო“ს დაუვიწყარ მუსიკას გამოვყოფდი.

ფრანსუა ოზონის შემოქმედების მიმართ ჩემი სიმპატიის შესახებ ადრეც ვწერდი. თუმცა ამ პოსტში მისი 2004 წლის ფილმის მუსიკაზე მინდა გავამახვილო ყურადღება

ეს ფილმი ბევრმა დაიწუნა, თუმცა ერთხელ საყურებლად არაა ცუდი, მაგრამ აი ფილმის საუნტრეკი კი მართლაც, რომ გამორჩეულია.

პაოლო სორენტინოს ფილმი “Le conseguenze dell’amore“ თუ არ გინახავთ აუცილებლად გადმოწერეთ და უყურეთ. საოცრად კარგი ფილმია, აი მუსიკაც ფილმიდან

ეს კიდევ დესერტად

ნარკომანი - ადამიანი, რომელსაც აქვს ნარკოტიკის მიღების დაუძლეველი მოთხოვნილება

ყველაფერი 30 წლის წინ დაიწყო, როდესაც პირველად გავსინჯე… მშობლებიც ნარკომანები იყვნენ და მათ მიმაჩვიეს.

მაშინ ცუდი დრო იყო, ხარისხიანი არ იშოვებოდა, 1  ”კასეტა” ტრილებდა მთელს ქალაქში…

მერე ნელ-ნელა სიტუაცია შეიცვალა, მანამდე თუ კვირაში ერთხელ ოთარის იმედად ვიყავი (მიუხედავად ქალაქში არსებული რამდენიმე ადგილისა, სადაც ასევე იყო შანსი დრო სასიამოვნოდ გამეტარებინა, და რომელ ადგილებსაც აგრეთვე მშობლებმა მაზიარეს), გამოჩნდა გოგი (აქ გული მინდოდა დამეხატა).

მერე კომპიუტერმა და ინტერნეტმა იმის საშუალება მომცა “ბარიგები” არა მარტო ქვეყნის ტერიტორიაზე, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც მეპოვნა.

დღემდე ასე ვარ, ეს ის სენია, რომ არ იკურნება. ხანდახან თავზე მათენდება ძიებაში, ვეძებ ქართულ, რუსულ  და უკიდურეს შემთხვევაში უცხოურ რესურსებზე. პოვნა უფრო დიდი სიამოვნებაა ხანდახან ვიდრე დაგემოვნება. რამდენიმე დღე თუ ისე გავიდა ვერ მოვახერხე მიღება ლომკა მეწყება სერიოზული.

ასე, რომ სინემანიაკი ტყულად არ მქვია, სახელს იმაზე მეტად ვამართლებ ვიდრე ამის წარმოდგენა შეგიძლიათ.

მაქვს უამრავი დისკი საყვარელი ფილმებით და კლასიკით, ცნობილი რეჟისორების ნამუშევრებით, გარე ვინჩესტერი, რომელიც მადლობა სინემატოგრაფის ღვთაებას, ჯერ არაა სავსე. ჰოდა მაინც სულ “ნეხვატკა” მაქვს და ახალს ვეძებ და ველი.

ვნახულობ მხოლოდ კარგი ხარისხის გახმოვანებით და გამოსახულებით, ვუყურებ ყველა ჟანრს. იშვიათად ვენდობი, რამდენიმე ადამიანის გარდა, სხვის აზრს ფილმზე, სანამ არ ვნახავ ჩემით, არაფერს ვამბობ.

და კიდევ მეშინია, რომ ერთ დღესაც ტორენტებს, ვარეზებს და მისთანებს აკრძალავენ ჰოდა აი ეგ დღე იქნება ჩემთვის სამყაროს აღსასრული…

ზოგჯერ ისე ხდება, რომ მუსიკა ფილმზე მეტია. ხანდახან ეს სპეციალურად ფილმისთვის შექმნილი ეგრეთ წოდებული საუნდტრეკია, ხანდახან უბრალოდ კარგი სიმღერა, რომელიც თქვენი არ ვიცი და მე ხშირად ფილმზე უფრო დიდხანსაც კი მამახსოვრდება და საპატიო ადგილსაც იკავებს ჩემს მობილურში, იუთუბზე თუ კომპიუტერში.

დღეს რამდენიმე მათგანს შემოგთავაზებთ და თუ მოგეწონებათ ოთხშაბათის ტრადიციად გადაიქცევა.

ალმადოვარის ყველა ფილმის მუსიკა გამორჩეული და განსაკუთრებულია, ცოტა რთულიც კია გამოყო ყველაზე ყველაზე, მაგრამ რადგან ჩემთან ხართ სტუმრად ნება მომეცით ის მოგასმენინოთ რაც ჩემთვისაა საოცრად ძვირფასი.

მუსიკა ფილმიდან “Hable Con Ella (Talk To Her)“

შემდეგი სიმღერა ჩემი ყველაზე საყვარელი შემსრულებლის STING-ის დაწერილია. ფილმი “Cold Mountain” კი ერთ-ერთი ფავორიტია ომის თემაზე შექმნილ დრამებს შორის.

გადაცემა “ილუზიონი” ვისაც გვახსოვს ეს მუსიკა იმ დროს გვახსენებს ფილმები ასე მარტივად ხელმისაწვდომი, რომ არ იყო და შაბათ დღეს მოუთბენლად, რომ ველოდით. ფილმი, რომლშიც ის ჟღერს ძველი ფრანგული კლასიკაა, ჟან გაბენის, მიშელ მერსიეს და რობერტ ოსეინის მონაწილეობით.

“Le Tonnerre De Dieu” (ღმერთების რისხვა) ასეთი სახელწოდებით.

ეს სიმღერა სპეციალურად დაიწერა ანიმაციური ფილმისთვის “Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole“

კლინტ ისტვუდის ერთ-ერთი ბოლო ფილმისთვისაა დაწერილი ეს სიმღერა

“Gran Torino” თუ არ გინახავთ მართლა კარგი ფილმია და ნახეთ თუ მოიცლით.

ბოლო მუშკეტერებზე არ გადავრეულვარ, ერთხელ ვუყურე და მეორედ ყურების სურვილი არ გამიჩნდება, თუმცა მუსიკას კინოფილმიდან ხშირად ვუსმენ, მითუმეტეს, რომ სიმღერას TAKE THAT ასრულებს და მათ მიმართ გულგრილი, რომ არ ვარ ადრეც ვწერდი

და ბოლოს გუსტავო სანტაოლალას გენიალური მუსიკა (ასევე გენიალური) ფილმისთვის “Babel“

დღეისთვის სულ ეს იყო, მომავალ ოთხშაბათამდე.

პ.ს. თუ რომელიმე ფილმის ნახვა გენდომებათ და ვერ იპოვით მომწერეთ

გიფიქრიათ რას გააკეთებდით, რომ იცოდეთ სულ ცოტა დრო გაქვთ დარჩენილი და თანაც სულ რაღაც 17 წლის ხართ. თქვენი არ ვიცი და მე არა. აი სტელლა კი იძულებულია (არ მომწონს ეს სიტყვა) ამაზე დაფიქრდეს, სიაც კი შეადგინა, რომ არაფერი გამორჩეს… დამეთანხმებით ძნელია იცოდე, რომ ავად ხარ და მალე მოკვდები, თუმცა ჯერ ცხოვრება არც კი დაგიწყია, მაგრამ ასეთ დროს ალბათ უფრო მეტად ცდილობ შეიგრძნო ყველაფერი და არაფერი გამოგრჩეს.

ვიცი მეტყვით ბევრი ფილმი გვინახავს მსგავს თემაზე, სიყვარულზე და ეს რითია განსაკუთრებულიო. მე კი გიპასუხებთ, იმისათვის, რომ ფილმი იყოს უბრალოდ კარგი “განსაკუთრებულობა” აუცილებელია პირობა არაა, საკმარისია სასიამოვნო იყოს  მისი ყურება, რასაც ამ ფილმს ნამდვილად ვერ დავუკარგავ.

შინაარსზე არ მიყვარს ბევრი საუბარი, მაგრამ სამაგიეროდ მუსიკაზე უნდა გითხრათ რომ ძალიან კარგადაა შერჩეული და ახლაც ვზივარ ვუსმენ.

არ ვიცი მითქვამს თუ არა, როგორი კარგი გოგოა დაკოტა. როგორ გაიზარდა ჩემს თვალწინ და საერთოდ რამდენად მიყვარს. თუ როგორი ნიჭიერია და თუ როგორ უმართლებდა ბავშვობიდან პარტნიორებში მოლისთან დავწერე გესთ-ჯეოპარდში და თავს აღარ შეგაწყენთ. მაგრამ ჯერემი ირვინზე მინდა ორიოდე სიტყვა ვთქვა, ეს მისი მეორე როლია დიდ კინოში, პირველი “War Horse“, სპილბერგის ერთ-ერთი ფავორიტია ჩემთვის, ხოლო მესამე ჩარლზ დიკენსის “დიდი იმედების” ეკრანიზაციაა, რომელსაც ველი ძალიან (დიკენსისადმი გულგრილი არასოდეს ვყოფილვარ).

ფილმის ნახვას თუ გადაწყვეტთ აგერ დევს კარგი ხარისხი Now is good

p.s.  დილის 4 საათია და უნდა მეძინოს წესით, მაგრამ ახლა რომ არ დამეწერა დილას აღარ დავწერდი. თანაც მუზამ ასე მიბრძანა სანამ აქ ვარ, შენს სასთუმალთან ადექი და დაწერე, თორემ გაგექცევი მერე ისევ შენი ყოვედღიური რუტინით დაქანცული და მერე იდექი და იწუწუნე მუზამ დამივიწყაო

ბავშვობაში ავად, რომ ვხდებოდი დედა მეკითხებოდა რას შეჭამო და მეც დაუფიქრებლად ვითხოვდი შეწვარ კვერცხს სოსისით…

მას მერე ბევრი დრო გავიდა, მეც გავიზარდე და ავადაც იშვიათად ვხდები, თუმცა ისევ ტრადიციულად შემწვერი კვერცხი სოსისით მინდება ყოველთვის, როცა ისე ავად ვარ, რომ იძულებული ვარ სახლში ვიყო და ვიწვე. არ ვიცი რატომ მაქვს აჩემებული ეს “კერძი”, რომელსაც ისევ ის გემო აღარ აქვს რაც ბავშვობაში. არ იფიქროთ იმ ადამიანების კატეგორიას ვეკუთვნი “ყველაფერს სხვა, განსაკუთრებული გემო ჰქონდა ბავშვობაშიო (ადრე)”, რომ ირწმუნებიან. არა, უბრალოდ მაშინ დედა მიწვავდა, ბაბუა ნარდს ან იაპონურ ჯოკერს მეთამაშებოდა საათობით, მამას კი საღამოს აუცილებლად რამე სათამაშო მოჰქონდა…

მეორე დღეა სახლში ვარ, ვწევარ ჩაით ვიჭყიპები და ინჰალაციებს ვიკეთებ. ფუსუნის და ქემალის ამბავს ვკითხულობ ქართულად, American Horror Story მეორე სეზონს ვუყურებ და ერთი სული მაქვს კარგად გავხდე, რომ სამსახურში წავიდე. ჰო არ მოგესმათ, ჩემთვის ყველაზე ძნელი სახლში ყოფნაა გაციების დროსაც კი, არ მიყვარს წოლა. ყველაფერი, რომ არ მტკიოდეს და დაბალი სიცხეც არ მქონდეს, უბრალო სურდო ვერ გამაჩერებდა.

ჩემი საწოლის მიმდებარე ტერიტორიას, რომ გადავხედე მეგ რაიანი გამახსენდა, ფილმში “თქვენთვის წერილია” , ავად რომ გახდება და ტომ ჰენკსის გმირი გვირილებს მოუტანს, ცხელ ჩაის მოუდუღებს…

კიდევ ბლოგსპოტზე “გაცდენილ” პოსტებს ვკითხულობ, რამდენიმე ჩემთვის განსაკუთრებით საყვარელი ავტორის ბლოგებზე გამომრჩება ხოლმე ჩანაწერები და მერე ერთბაშად ვანაზღაურებ. ისე აქაც იგივე ამბავია რაც ყველგან, wordpress-ელები blogspot-ელების პოსტებს, რომ ვერ ვიწერთ, წესიერად ვერ ვაკომენტარებთ და ხანდახან უბრალოდ დაLikeება, რომ გინდა იმასაც ვერ ვაკეთებთ… (ვასასი, როდე, ჩორვენ, ჰექსე… გვიშველეთ რამე მოლიც დამეთანხმება, რომ ეს მხოლოდ ჩემი პრობლემა არაა.

ზოგი ჭირი მარგებელიაო, ჩემზეა ნათქვამი რამდენი ხანია არაფერი დამიწერია და აი ავად გახდომა “მომიხდა”.

დასასრულს ეს სასწაული ქალი და სიმღერა მინდა დაგიტოვოთ… მე კიდევ დავბრუნდები

]]> http://mecmikvarkhar.wordpress.com/2013/01/16/%e1%83%99%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%aa%e1%83%ae%e1%83%98%e1%83%a1%e1%83%9d%e1%83%a1%e1%83%98%e1%83%a1%e1%83%98-%e1%83%93%e1%83%90-%e1%83%a5%e1%83%94%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%9a-%e1%83%91/feed/ 25 mecmikvarkhar illness Tom-Hanks-and-Meg-Ryan-Youve-Got-Mail http://mecmikvarkhar.wordpress.com/2012/11/12/%e1%83%9c%e1%83%9d%e1%83%94%e1%83%9b%e1%83%91%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%ac%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98-%e1%83%93%e1%83%90-%e1%83%a2%e1%83%99%e1%83%91%e1%83%98/ http://mecmikvarkhar.wordpress.com/2012/11/12/%e1%83%9c%e1%83%9d%e1%83%94%e1%83%9b%e1%83%91%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%ac%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%9b%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98-%e1%83%93%e1%83%90-%e1%83%a2%e1%83%99%e1%83%91%e1%83%98/#comments Mon, 12 Nov 2012 06:45:46 +0000 mecmikvarkhar http://mecmikvarkhar.wordpress.com/?p=1134 ]]> ნოემბერი უკვე ზამთარია ჰო? თუ არა შემოდგომის ბოლო თვეა მგონი…

ამ სიმღერაზე ისეთი მოგონებები მიახლდება, რომ ბოლომდე ვერ ვაძლევ შეფასებას დღემდე, კარგია თუ ცუდი. თუმცა ზუსტად ვიცი, რაც ხდება ყველაფერი უკეთესობისკენაა.

ჰოდა ახლაც ნოემბრის წვიამიან, სუსხიან, უჟმურ დღეს ვზივარ და ვუსმენ.

საოცარია რამდენჯერაც არ უნდა მოვუსმინო არ მბეზრდება. ისევე არ მბეზრდება, როგორც დიდი ხნის წინ, მაშინაც ნოემბერი იყო და მაშინაც წვიმდა…